به وقت صبح

صبحدم، بین‌آبین تاریکی و دمیدن، می‌شکند سکوت خاموشی شب. می‌تراود بیداری شهر در دمیدن آفتاب یا خیسی باران و ابر. صبحدم، کمی پیش از آغاز شهر در هیاهوست؛ اولین قدمی است که بیرون از خانه می‌گذاری و جاری می‌شود ماجرای روز، می‌غلتد زندگی بر چرخ روزگار. می‌گسترد تلألو نور، آغاز فوران زندگی در شور هستی است به وقت صبح دوشنبه در تبریز.

منبع